Dysk Seagate Barracuda ES; 500GB, Serial ATA/300, 7200RPM, 16MBcache, NCQ

Producent	Seagate
Klasa produktu	Dysk twardy
Rodzaj dysku	Standardowy (nośnik magnetyczny)
Pojemność po sformatowaniu	500 GB
Interfejs	Serial ATA 300
Prędkość obrotowa silnika	7200 obr./min
Średni czas dostępu (latency)	4,16 ms
Średni czas wyszukiwania przy odczycie	8,5 ms
Średni czas wyszukiwania przy zapisie	9,5 ms
Pojemność pamięci podręcznej	16 MB
Liczba talerzy	3
Liczba głowic danych	6
Odporność na wstrząsy	praca 63G / spoczynek 225G
Stopa błędów przy odczycie	1:10E14
Głośność w czasie spoczynku	2,5 B
Format szerokości	3,5 cali
Wysokość	26,1 mm
Szerokość	101,6 mm
Długość	146,99 mm
Masa netto	0,635 kg
Zasilanie	+12 VDC (+/-10%)
Pobór mocy (praca/spoczynek)	13/- Wat
Rodzina produktów	Barracuda ES
Gwarancja/rękojmia	Rękojmia 36 miesięcy
Typ napędu	Wewnętrzny

Dysk Seagate Barracuda ES; 500GB, Serial ATA/300, 7200RPM, 16MBcache, NCQ <- doskonała cena

DVD

DVD – standard zapisu danych na optycznym nośniku danych, podobnym do CD-ROM (te same wymiary: 12 lub 8 cm) lecz o większej pojemności uzyskanej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu.

Płyty DVD dzielą się na przeznaczone tylko do odczytu DVD-ROM oraz umożliwiające zapis na płycie DVD-RAM, DVD-R, DVD-RW, DVD+R, DVD+RW, DVD+R DL.

Nazwa DVD powstała, jako skrótowiec nieoficjalnej nazwy Digital Video Disc (ang. Cyfrowy Dysk Video). W późniejszym okresie podawano rozwinięcie ów skrótu jako Digital Versatile Disc – cyfrowy dysk ogólnego przeznaczenia. Żadna z tych nazw nigdy nie miała oficjalnego statusu. Nazwą oficjalną jest tylko DVD.^[1] Jej prawidłowa wymowa w języku polskim to: di-wi-di.

W zamyśle twórców format DVD powstał do cyfrowego zapisu materiałów wideo, jednak rosnące zapotrzebowanie przemysłu komputerowego na nośniki o większej pojemności sprawił, że DVD stał się formatem uniwersalnym. Dzięki wiązce światła lasera o krótszej długości fali możliwe stało się umieszczenie na płytach tej samej wielkości co płyty CD większej ilości gęściej upakowanych ścieżek.

Na płytach DVD zastosowano także dwie warstwy nałożone jedna na drugą, w których można dokonywać zapisu. Warstwa dolna jest warstwą półprzezroczystą. Wiązka lasera w zależności od długości fali i kąta nachylenia może czytać informacje zapisane na warstwie położonej niżej lub też z warstwy wyższej. Kolejną zmianą w stosunku do płyt CD jest możliwość zastosowania krążków DVD o obustronnym zapisie.

W przeciwieństwie do płyt CD, płyta DVD musi zawierać system plików. System plików stosowany na płytach DVD to UDF, będący rozszerzeniem standardu ISO 9660, który używany jest do zapisu danych na płytach CD.

W konsekwencji upowszechnienia, warunki handlowe zmusiły dystrybutorów do wprowadzenia “zabezpieczenia” w postaci regionalizacji świata.

Formalnym następcą formatu DVD jest HD DVD, którego pierwsza warstwa jest odczytywana także przez zwykłe napędy DVD, a jego maksymalna pojemność to 30GB.

Budowa płyty

Standardowa płyta kompaktowa często określana jako audio CD, dla odróżnienia od późniejszych wariantów, przechowuje cyfrowy zapis dźwięku w standardzie zgodnym z „czerwoną książeczką” (ang. red book). Płyty kompaktowe wykonane są z poliwęglanowej płytki o grubości 1,2 mm i średnicy 12 cm pokrytej cienką warstwą glinu (aluminium) w której zawarte są informacje (w postaci kombinacji mikrorowków i miejsc ich pozbawionych). Odczytywane są one laserem półprzewodnikowym (AlGaAs) o długości fali około 780 nm. Zapis tworzy spiralną ścieżkę biegnącą od środka do brzegu płyty.
Prędkość obrotowa płyty zmienia się w taki sposób, że stała jest prędkość liniowa głowicy odczytującej względem ścieżki i zawiera się w zakresie od 1,2 do 1,4 m/s. Odczyt płyty odbywa się od środka na zewnątrz, a prędkość obrotowa maleje wraz z czasem odczytu – im ścieżka bardziej odległa od środka płyty, tym prędkość obrotowa jest mniejsza.

Dane zapisane są w postaci wgłębień (ang. pit) oraz pól (ang. land), czyli przerw pomiędzy wgłębieniami. Każda zmiana stanu z wgłębienia na pole jest odczytywana przez układ optyczny jako 1, brak zmiany jako 0. Wgłębienie ma około 125 nm głębokości przy 500 nm szerokości, zaś jego długość waha się od 850 nm do 3.5 µm.

CD

Płyta kompaktowa (ang. Compact Disc, CD-ROM – Compact Disc – Read Only Memory) — poliwęglanowy krążek z zakodowaną cyfrowo informacją do bezkontaktowego odczytu światłem lasera optycznego. Ten sam format używany jest dla standardu płyt muzycznych. Dzięki dużej pojemności, niezawodności i niskiej cenie, dysk kompaktowy stał się najbardziej popularnym medium do zapisywania danych.

Płyta kompaktowa została opracowana wspólnie przez koncern Philips i Sony pod koniec lat 70., a jej premiera odbyła się w fabryce w Langenhagen własności Polygram 17 sierpnia 1982, która wtedy należała do Philipsa.

Pierwszą płytą, która pojawiła się w wersji CD była „The Visitors” grupy ABBA, natomiast pierwszym materiałem opublikowanym na nośniku CD w Polsce (w 1989 roku) była płyta “Spokojnie” zespołu Kult o symbolu Polton CDPL-001.

Pierwsze płyty i odtwarzacze CD zostały wprowadzone we wrześniu 1982 roku w Japonii. W sprzedaży w Stanach Zjednoczonych i Europie pojawiły się w marcu 1983 r.